De loop zit er goed in bij het loket, in het hart van de vakantie. Jacqueline en ik hebben overleg met Habiba en Elmas over de Iftar, die op 20 sept zal plaatsvinden. Het wordt groots opgezet, we verwachten wel 100 mensen. Dat past niet in het bewonerspand dus wijken we uit naar het carrecollege. Fons zal de aula regelen, Jacqueline en ik de drank en benodigdheden, de Turkse en Marokkaanse vrouwen zullen het eten bereiden. Het is voor het eerst dat dit zo zal plaatsvinden hier in de straat. We zijn er allemaal erg enthousiast over. Er zal ook een delegatie bewoners

Als we klaar zijn met de bespreking zet ik alle wachtenden voor Fons aan het werk met het knippen van de stroken. En de pur-uitstulpingen bij het grote anker worden vakkundig weggesneden door Rob met de Snor en Hessam, het is goed om ineens ook andere mensen aan het grote gevaarte te zien werken. Het begint vormen aan te nemen en dat stimuleert!

Buurman Hans blijkt ook een talentvol koekenbakker te zijn, we eten ons rond na de gedane arbeid van het ankerbouwen.  

Het is zo stil in de wijk. Ik maak al 25 shakertjes (samba-instrumentjes) voor het grote muziekgebeuren dat we toch echt wel willen gaan aanpakken als de vakantie voorbij is. En Hessam ruimt de hele werkplaats op zodat we voldoende plek hebben om alle ankerdelen straks aan elkaar te schuiven. Lekker nuttig bezig, is dit stilte voor de storm? Ik hoop het!  

De kop en de kont van het grote anker aan elkaar! Met veel zaaggeweld, trekken en duwen bouwen we een kast om het kruisstuk. Want hier zal straks veel kracht op komen te staan, dat moet solide zijn.  Elsje test nog even of het goed verlijmd is als ze langs komt met een brief voor alle bewoners van het WBR, over een enquête over wonen en wensen. We dachten dat Piet Huiskens dat nou juist in beeld ging brengen door persoonlijke bezoeken aan de bewoners. Erg onduidelijk allemaal en dubbelop. We pauzeren maar even met een heerlijk schaaltje Sambal van Kippenlevertjes, dat buurvrouw Carla van boven komt brengen. Er wordt goed voor ons gezorgd! Bijna klem tussen de schuifdeuren liggen aan het eind van de middag de ankerdelen aan elkaar geschoven, het had niet veel groter moeten zijn!