Week 13 11 aug - 17 aug

Woensdag 13 aug

Ankerbouw: soms tobben en er weer bovenop komen

Het bouwen aan het grote anker is toch wel een grote ontdekkingstocht met veel proberen en erachter komen dat iets toch anders had gemoeten. Soms met heftige technische discussies, botsingen in inzicht en verschillende opvattingen. Briesend en tierend staan we soms tegenover elkaar, leggen het weer bij, gaan toch weer verder want opgeven, dat is wel het laatste. Ik leer zelf heel veel van techniek en samen ergens toe komen. Nog nooit maakte ik een zo groot object samen met bewoners zonder professionele technische ondersteuning. Wat begon met een kleine maquette van een ankertje groeit nu uit tot een kolossaal ding, iets dat me best wel kopzorgen kost. Architect Rob de Vree en collega-kunstenaar Olaf Mooij zijn komen kijken en geven beiden aan dat het moet lukken zoals ik het samen met het Ankerteam heb bedacht, maar het dan ook nog gaan waarmaken is een wereld op zichzelf. De kleine maquette is inmiddels zwaar beduimeld en opgelapt met plakband, door vele handen gegaan. Het is een titanenklus, langzaam vordert het proces, vaak drie stappen voorwaarts en weer één terug nemen. Maar het maakt ook dat dit maffe reuzenanker en de makers steeds meer bewonderaars krijgen. Mensen die zich achter het oor krabben als ze het zien vorderen. Wat een gigantisch ding, waarom doen jullie dit? Tja, het begint met een droom, stel je voor dat het zou lukken……uit het niets iets te scheppen.

Donderdag 14 aug

Stille donderdag

Supervrijwilligster Marieke gaat een weekje weg, het is zo stil dat ik eindelijk eens goed kan nadenken over hoe het allemaal verder gaat. Ook nuttig. Nog 8 weken te gaan voor de Ankerdag, veel bereikt maar nog veel dat gaat komen en waar sturing aan gegeven moet worden. Het zal na de vakantie erop aan komen.

Said van boven heeft zijn ideeën over een van de boeien-vazen die nog onbeschilderd staan, en hij gaat ze beschilderen met allerlei blauwe kleuren. En Beige, de kleur die voor hem staat voor de Mensheid. Een poetische jongen, ik vraag hem gelijk om een gedicht te schrijven voor op het grote Anker. Geen punt, nog in zijn verfschort begint hij al te schrijven.  

Ik ben op zoek naar ijzeren rondstaal en platstaal, blijkt er al jaren een metaalbedrijf te zijn tussen de sportvelden op de Essenburgsingel. Er op af, zo’n buurman had ik nou net nodig. Alleen, het is nog vakantie, maandag is de baas terug. De aardige man die er wel is geeft me een goed gevoel: technisch inzicht EN grote apparaten zo op een steenworp afstand. De olievlek van betrokkenheid breidt zich langzaam uit. Op de terugweg zie ik op de Essenburgsingel jonge mensen jongleren. Ja hoor, ze willen best wel een workshop geven op 11 oktober met hun bonte stokken, hoelahoeps, touwtjes met balletjes en andere ‘speeltjes’. De zon breekt door.

Zaterdag 16 aug 

Stroken en gedichtenmiddag       

Na het eerste gedicht van Said donderdag besluit ik dat de tijd nu rijp is om de verhalen van de straat te gaan bundelen. Het anker is zover gevorderd dat het nu goed uit te leggen is aan bewoners dat het helemaal volgeschreven gaat worden met HUN teksten. Mevrouw van Os en Wil Salome schuiven hun bakkie koffie opzij en beginnen. Zij weten heel veel van de straat, wonen er beiden al zo lang. Ik blijk een oneindige bron te hebben aangeboord: het eene na het andere verhaal komt los. Mevrouw van Os heeft moeite met de fijne motoriek, zelfs boodschappenlijstjes kosten haar moeite. Nou, zelfs een dagelijks lijstje boodschappen mag van mij op het anker, ook daar zit een verhaal achter, vertelt over zorg, het gewone leven van alledag. Lenie is de volgende koffiedrinker, ziet het gedicht van Wil en klimt gelijk in de pen. 

Hessam is als zoon van een stoffenhandelaar bezig de stroken voor de ramen op maat te knippen. De afstand tussen zijn middelvinger en zijn neus is precies een meter, ritmisch telt hij in het Farsi de meters af, in een stille schaduwdans van strekken en plooien van ledematen en stof. Ankerbouwer Hans komt aanwaaien van een begrafenis, buurman Hessam heeft hem eerder deze dag gebracht in mijn schoongewassen auto, zo voor de deur van Monuta. Ook dat is ontstaan, het elkaar helpen en verbondenheid. Later, als ik thuis ben komt Wil Salome nog eens met 3 kantjes schrijfwerk aan, een goed begin!