Week 3: 1 juni - 7 juni 2008

Maandagavond 2 juni

Gehaktballendag

Marieke opgehaald en naar bewonerspand gegaan. Alles was zover droog dat er een nieuwe laag op kan, voorzichtig de palen kantelen die te drogen lagen op twee stoelen. De eerste laag hadden we de behangerslijm gemengd met houtlijm, voor de stevigheid. Dat voelde al niet zo 'slijmerig' aan als we gewend waren met eerder werken met papiermaché-pap, maar toen we dat vanavond weer wilden doen ontstond er echt een chemische reactie. De lijm viel uiteen in brokjes en wit water, het leek wel te schuimen, en uiteindelijk kwam het tot rust in een soort Huttekäse-substantie waar geen lijmkracht meer in te vinden was. Het leek wel hekserij. Dan maar de ouwe vertouwde manier, lekker smeuïge gehaktballen en smeren maar.

Als het raam openstaat komt er een oudere Turkse buurman een praatje maken. Hij is al 41 jaar getrouwd, met zes kinderen, die allemaal de deur uit zijn. Hij praat 20 minuten over zijn vrouw, dat zij goed voor hem zorgt, ze hebben het fijn met hun zes kinderen. Nu is zijn vrouw in Turkije met haar jongste dochter, voor drie weken. Ze komt gelukkig volgende week al terug, want hij mist haar heel erg. Zijn andere dochters en familie zorgen voor hem, koken nu veer hem en wassen zijn kleren. Hij wordt gek van de eenzaamheid, merkt hij nu. Want zonder zijn vrouw kan hij niet leven, vrouw dood, hij dood. De ankers begrijpt hij heel goed, nee dit schip mag niet wegvaren met onze huizen erop. Hij knikt blij, wil graag komen kijken, maar kan niet meehelpen met zijn hartproblemen.

Dinsdag 3 juni

Marieke en ik waren er weer, klein maar dapper team. En Buurvrouw Lydia, die de weg naar het bewonerspand met veel hobbels in haar rolstoel overwonnen heeft. Een spoedoverleg, want we durfden het boren in het pvc niet echt aan, en dat moest nu ingezet worden. Buurman Henk gebeld, hij kwam, zag, en overwon. Binnen notime werden alle gereedschappen uit de kast getrokken, René gebeld voor een schroevendraaier die we acuut misten, en de  palen werden ineens ankerachtige constructies. Stevig, betrouwbaar, en vooral groot. Weer een stap in het bouwproces, weer een buurman die erbij betrokken werd. De 'koffietafel' vol met publiek dat aanmoedigde.

Woensdag 4 juni

In de badkamer hele kuipen papier-maché gemalen, nog meer kartonnen palen gezaagd. De voorraad slinkt alweer.

Vrijdag 6 juni

Uitstel einddatum. 28 Juni wordt tussenpresentatie.

Gisteren hebben we (stichting Straatbeeld en Samen1blok) besloten het project 'Verankerd in de Wijk"te verlengen tot na de zomervakantie. Sterker nog, tot na de Ramadan (afgelopen 3 oktober). De uiteindelijke datum van de grote Verankeringsdag zal dan zijn 11 oktober 2008, dat is de eerste zaterdag van de herfstvakantie. Het project heeft (nog) te weinig draagvlak en commitment om doorgang te krijgen op korte termijn. Het project is te weinig geland om het binnen drie weken vanaf nu tot afronding te bregen. Dat komt het resultaat niet ten goede, maar vooral het met meerdere mensen de schouders eronder zetten gaat niet zo snel lukken.

Ik ben nu drie weken bezig geweest met bewoners. Marieke werkt mee als een paard. Verder leunt het project teveel op één persoon. Bewoners willen wel, zeker, maar het aansturen, begeleiden en naar een eindresultaat opstuwen, daar is veel meer tijd voor nodig. Het proces gaat langzamer dan ik had ingeschat.

Elke dag komer er wel mensen langs, koffie drinken, gezellig, plakken een beetje mee, willen daar ook na afloop even over napraten, schouderklopjde, en dat het goed aanvoelt om samen aan iets te bouwen, hun verhaal kwijt. Dat is allemaal erg waardevol, maar vanwege de tijdsdruk is daar nauwelijks tijd voor. Er komen allerlei ideeën op. We zouden een bingoavond kunnen doen, is het niet leuk om een tv hier neer te zetten voor het EK, kunnen we geen barbeque, vrouwenochten ....etc. Allemaal prima ideeën, uitvoerbaar ook, maar niet als je eigenlijk met dat ankerplan bezig moet zijn. En dat commitment en draagvlak voor ankers/kunstproject krijg je volgens mij als je eerst aan die leuke ideeën van de bewoners de ruimte geeft, en tussendoor wat werkt aan ankers, beeld, etc.

Kortom, het plantje wordt sterker als het vanzelf groeit. Ik ben nu bijna elke dag en avond in het pand aan het werk. Het moet voor mij ook leuk blijven en me niet de kop kosten.

Zaterdag 7 juni

Veel overleg

Van de hak op de tak springen, evalueren. Er moet meer structuur komen, en dus meer ondersteunende mensen waar het project door gedragen wordt. We hebben minimaal 50 vrijwilligers nodig die meehelpen. Nu is er een harde kern van vier, vijf buren. Dat is te weinig om echt op te schieten. Marieke en ik zijn er al vroeg, samen met de dochtertjes van Hessam, die zes ankertekeningen maken en ook nog stevig helpen plakken.

Stichting StraatBeeld komt kijken. Afgesproken wordt dat er een echte architect hel anker zal komen keuren als we een proefopstelling doen in de tuin. Het streven is om dat te doen op 28 juni. Dan is er ook een tussenpresentatie van alles wat er tot nu toe tot stand is gekomen op Ankergebied. Kom allemaal kijken!