Week 4: 8 juni - 14 juni

Kleine persoonlijke ankertjes doen het goed.

Woensdag 11 juni

Buurvrouwenochtend

De voorafgaande dagen flink gepoetst om het pand minder werkplaatsuitstraling te geven. Marieke legt een kanten kleedje op tafel, en dan zitten we in de startblokken. Wie zuller er komen? Langzaam druppelen wat vrouwen binnen en heeft buurvrouw Carla een gigantische ronde Surinaamse cake gebakken. Buurvrouw Van Os komt binnen. Haar elektriciteit doet het niet meer. Ze is al sinds vanochtend vroeg in de weer. Gelukkig herinnerde ze zich dat er hier vanochtend allemaal buurvrouwen zitten, dus zouden wij misschien de Eneco voor haar kunnen bellen? Ik besluit even met haar mee te gaan, en jawel hoor, de aardlekschakelaar is door een Hummelbeeldje dat er tegenaan stond in de uitstand gezet. Vol ontzag laat ze me weer uit. Hoe een klein gebaar bijna een wonder kan worden.

Op een gegeven moment zitten we met een groepje vrouwen rond de tafel dat zich gesetteld heeft. En dan wordt het echt gezellig. Wat we gemeenschappelijk hebben: de zorg over hoe het nu verder moet. Iedereen geeft aan dat het best leuk is om meer keren met buurvrouwen bij elkaar te komen. Wekelijks zelfs. Daarvoor hebben we nog niet genoeg organiserende mensen, het is al druk genoeg met de kinderknutselmiddag en de hele zaterdag, en het bouwen tussendoor. Maar over twee weken doen we een kookmiddag. Carla, de surinaamse bovenbuurvrouw, wil wel koken. Onder haar leiding samen de bereiding doen, gezellig over recepten kletsen, en natuurlijk proeven! En dan het stokje doorgeven aan de volgende kokkin!

Uiteindelijk zijn er twaalf vrouwen op de buurvrouwenochtend afgekomen. Toch een mooi aantal. En er komt een vervolg op, ook erg hoopgevend. De kinderen die mee zijn gekomen 's ochtends (het was kindervakantie) willen in de middag komen knutselen.

Woensdagmiddag 11 juni

En zo hebben we ineens vijf buurtkindertjes die echt aan het verankeren slaan. Het is erg grappig om te zien dat meiden het toch heel anders aanpakken dan jongens, en dat ze als ze eenmaal aan de slag zijn, er door gegrepen worden. Er komen allemaal stoere kleine ankers. We gaan er een echte wedstrijd van maken: wie maakt het meest fantastische anker? Ook voor volwassenen een uitdaging.

Vrijdag 13 juni

Schreeuwkoor in de maak

Met buurvrouw Jacky thee gedronken, een gigantische lijst met taken waar we mensen bij nodig hebben ligt tussen ons in, klaar om ingevuld te worden. Hoe bereiken we die mensen, is dat allemaal haalbaar? Ze wil wel in het pr-team zitten, wekelijks een overleg over hoe het project vordert. Daar ben ik erg blij mee, omdat ik daar juist mensen voor nodig heb. En ze gaat eens kijken of het schreeuwkoor iets is waar ze mee uit de voeten kan. Misschien dat buurman Michel er ook wat mee zou kunnen. Schreeuwkoor? Jawel, we gaan onze leuzen op muziek zetten en het uitschreeuwen, tegen elkaar in. Niets is te gek hier bij SAMEN1BLOK!

Zaterdag 14 juni

Nog een snel emmertje PowerTex gekocht op advies van buurman Henk. We doen wat proefjes met een soort spul dat ervoor gaat zorgen dat het grote anker keihard wordt. Het schijnt dat je er een spijker op krom slaat. Veel gedruip, stof drenken gaat niet echt. Erop kwasten levert een beter resultaat, in ieder geval minder knoeien. Na een uurtje is het al hard. Dat gaat goed! Ondertussen komer de kinderen van woensdag om hun ankers verder af te maken. Hessam gaat als een speer, reorganiseert het hele huis, zet de kinderen aan het werk, zingt, hangt vlaggetjes op. Een duizendpoot. Buurvrouw Coby maakt een reuzebal voor de Ankerketting. Ze is zo enthousiast aan het plakken dat hij net als een sneeuwbal steeds meer aangroeit. Dat enthousiasme kan best omgezet worden in het maken van een ankertje. En inderdaad, dat is gelijk raak. Ze kan zich niet meer herinneren wanneer ze voor het laatst zomaar heeft geknutseld, maar dat het leuk is om te doen is zeker.

René komt ook een eigen anker maken. En zo zitten we aan wat eerst alleen vergadertafel was al gauw met zes mensen, kleerhangers, plakkerige handen, heel veel tape en koffie zorgen voor een flinke aawas van Ankerproduktie. De kunst is het allemaal zo persoonlijk mogelijk te maken, zodat je straks gelijk kan zien van wie welk anker is, denk ik. Ben benieuwd.